Praca zespołowa

Lider – najskrupulatniejszy pracownik zespołu

admin — Fri, 14 May 2010 12:55:55 +0000

Lider, który jest za razem osobą rządzącą i najskrupulatniejszym pracownikiem zespołu musi cechować się bardzo dużym poczuciem obowiązku. Scharakteryzować można go więc jako niespokojnego introwertyka. W jego egzystencję wpisane jest ciągłe martwienie się o przyszłość. Jako osoba bardzo uporządkowana i skrupulatna wprowadza ład do zespołu. Narzuca tym samym pewnego rodzaju porządek pracy. Lider ten ponad wszystko ceni sobie dotrzymywanie terminów. Nie znosi spóźniania się z wykonaniem pracy i co gorsza niechlujstwa. Wszystko musi być jak w szwajcarskim zegarku. Zwraca więc uwagę nawet na najmniejsze detale, ponieważ wyznaje zasadę, że ‘diabeł tkwi w szczegółach”. Ma swój plan działania, który dobrze znany jest pracownikom. Funkcjonuje na jego bazie, dzięki czemu zwiększa efektywność działania całej grupy. Po kilka razy sprawca wyniki pracy zespołu. Nie pozwala sobie na najmniejszą pomyłkę podnosząc tym samym jakość realizowanych projektów. Jego zorganizowanie wpływa pozytywnie na pracę innych. W jego zespole działania są w pełni skoordynowane i zaplanowane. Każdy dokładnie wie co ma robić. Całą odpowiedzialność za powierzone zadania bierze na własne barki. Dogląda każdego momentu procesu realizacji. Przez swoją pedanterię może jednak nie docenić potencjału drzemiącego w innych pracownikach. Może stłamsić ich pomysły. Często lider, który jest tym samym najskrupulatniejszym pracownikiem zespołu bywa nielubiany w swoim środowisku. Jest on bowiem ciągle lepszy i zdolniejszy. Ponadto każdy musi się mu podporządkować.

Lider – dusza towarzystwa

admin — Fri, 14 May 2010 12:55:32 +0000

Lider, którego współcześnie określa się mianem duszy towarzystwa to zrównoważony ekstrawertyk. Jest to osoba charakteryzująca się bardzo dużą lojalnością wobec własnego zespołu. Nie dąży od do zdobycia jak największej władzy. W swoich działaniach stara uniknąć się pokazywania swojej dominującej roli. Jest człowiekiem, który otwiera się na problemy innych. Jego wyczulenie na tym punkcie dodatkowo przemawia za jego pozytywną pozycją w zespole. Główną rolą tego typu lidera jest stałe podnoszenie morali wśród współpracowników. Jest bardziej kolegą niż szefem. Wysłuchuje i wykorzystuje pomysły innych. Popiera wszelkie innowacyjne myślenie i działanie. Jako lider buduje równowagę w zespole. Nie pozwala na wybijanie się jednostek dominujących. Dba o ład i harmonię pracy tym samym rozładowując wszelkie napięcia. Dusza towarzystwa stanowi przykład sam w sobie dla całego zespołu. Wyznacza kierunki działania i podbudowuje ducha pracy. Buduje jedność wśród pracowników. Bardzo dobrze sprawdza się w pracy z zespołami doświadczonymi i dojrzałymi, które mają już pewien staż swojej działalności. Może być jednak zbyt żywiołowy i tym samym radykalny w postępowaniach dla nowo stworzonej grupy, która tak naprawdę dopiero co się formuje. Jego zachowanie i sposób działania mogą zamiast rozbudować morale i ducha walki, stłamsić wszystko w zarodku. Lider ten jest po prostu zbyt otwarty na komunikację wewnętrzną i może nie pozwolić się nawet jej narodzić w naturalny sposób. Ludzie bowiem potrzebują czasu żeby się poznać i otworzyć na innych.

Lider – krytyk

admin — Fri, 14 May 2010 12:55:08 +0000

Lider określany powszechnie mianem krytyka, to kolejny model wyróżniany przez współczesnych ekonomów. Jego osobowość określić można jako introwertyczną. Jest osobą bardzo zrównoważoną. Zimnym okiem waży podejmowane ryzyko. Należy do ludzi bardzo poważnych. Jego nazwa wynika bezpośrednio z krytycznego podejścia do świata. Jako lider odpowiada przede wszystkim za prowadzenie analiz pracy współpracowników. Jego rola polega na przyjmowaniu wszelkich informacji zarówno z wnętrza grupy jak i z zewnętrznego otoczenia. Ponadto robi obiektywną interpretację faktów. Nic nie umknie jego uwadze. Jest bardzo krytyczny w ocenie dosłownie wszystkiego i wszystkich. Jego skrupulatność w badaniu efektywności pracy współpracowników bywa bardzo często denerwująca. Jest liderem, który stawia sobie dobro grupy jako priorytet. Dba więc o nią, jak tylko najlepiej potrafi. Ponadto, nie jest w stanie podjąć decyzji, które przyniosą negatywne skutki. Jest osobą, która dba o najmniejsze szczegóły. Dzięki niemu, podczas pracy zespołowej, żaden element nie zostanie pominięty. Jego dokładność i krytyczność prowadzi do zwiększenia efektywności wykonywanych działań. Niestety, często lider krytyk jest zbyt ostry w osądzaniu współpracowników. Prowadzi to do dysharmonii w zespole. Budują się negatywne napięcia, które mogą zaowocować nawet rozpadem zespołu, którym kieruje. Ludzie permanentnie stłumiani i krytykowani za to co robią, przestają mieć chęć do pracy. Efektywność grupy drastycznie spada. Jak więc widzimy, taki lider może być również destruktorem.

Lider –poszukiwacz

admin — Fri, 14 May 2010 12:54:37 +0000

Lider poszukiwacz to osoba, która ciągle poszukuje nowych źródeł. Jego charakter jest raczej mało skomplikowany. Zaliczyć można go do grona ludzi określanych mianem ekstrawertyków. To bardzo pozytywny i entuzjastyczny model lidera, który w niemal każdej sytuacji pozostaje zrelaksowany. Nie reaguje zbyt emocjonalnie na drastyczne zmiany w swoim najbliższym środowisku. Jest realistą, który waży zyski i straty. Mimo swojego zrównoważenia jest bardzo dużym improwizatorem. Nie przejmuje się zbytnio problemami, bo wie, że „jakoś to będzie’. W zespole pełni rolę informacyjną. Jest bardzo dobry w gromadzeniu wszelkich nowych wiadomości. Ponadto jest bardzo dobrym reprezentantem grupy na zewnątrz, przed szefami czy właścicielami firmy. Ma bardzo duże zdolności interpersonalne, które bardzo sprawnie wykorzystuje w rozwiązywaniu wszelkich konfliktów między członkami zespołu, którym dowodzi. Jest odpowiedzialny przede wszystkim za obniżanie napięć w grupie. Praca z dużą ilością ludzi ma to do siebie, że często występują spięcia między nimi i to nie tylko na polu zawodowym. Przymiotnik określający ten typ lidera jest adekwatny z jego nastawieniem. On ciągle poszukuje nowych bodźców. Jest więc za mało skupiony na działaniu swojego zespołu. Ważniejsze dla niego bywają informacje z zewnątrz. Szczególnie ceni sobie dużą sieć kontaktów. Nawiązując je oddala się od grupy współpracowników. W coraz to mniejszym stopniu koordynuje pracę członków zespołu. Pozostawieni sami sobie często zbaczają z wybranego nurtu działania.

Lider – innowator

admin — Fri, 14 May 2010 12:53:57 +0000

Najbardziej introwertycznym liderem spotykanym we współczesnym świecie jest ten, określany mianem innowatora. Taki człowiek w swojej pracy koncentruje całe swoje siły na najważniejszych kwestiach dla zespołu, którym zarządza. Jego współpracownicy na ogół określają go jako osobę bardzo krytyczną. Jego cechy przywódcze ujawniają się przede wszystkim podczas rozwiązywania problemów. Mimo swojej nazwy, lider innowator bardzo często bywa radykalny w swoich postawach. Trudno namówić go do zmiany stanowiska. Do jego cennych umiejętności należy zdolność do skupienia całej swojej uwagi na najważniejszym zagadnieniu dla swojego zespołu. Adekwatnie to przymiotnika jaki go określa, lider ten stymuluje grupę współpracowników do działania. Ma głowę pełną pomysłów. Proponuje nowe rozwiązania i sposoby działania. Kiedy praca nie idzie do przodu, natychmiast znajduje innowacyjne wyjście z sytuacji. Ciągła zmiana taktyki może być jednak wadą lidera innowatora. Czasem zdarzają się sytuacje, kiedy tacy ludzie nie potrafią zbyt długo poruszać się jednym torem. Potrzebują ciągłych zmian, które nie zawsze wychodzą na dobre całemu zespołowi ludzi. Ponadto, lider innowator to osoba, która dąży do zagarnięcia jak największej władzy dla siebie. Często hamuje to rozwój innych współpracowników, nie pozwala bowiem na realizowanie innych pomysłów niż własne. Może to zdecydowanie ograniczyć efektywność pracy zespołowej, bo jak wiadomo ludzie stłamszeni to osoby niezadowolone, które nie mają ochotę pracować zgodnie z narzuconym schematem.

Lider – wódz

admin — Fri, 14 May 2010 12:53:38 +0000

Lider, którego w biznesie nazywa się wodzem, to najbardziej autorytarny model spotykany w zarządzaniu zespołem ludzi. Jego głównymi cechami charakteru jest impulsywność i energiczność. Żywo reaguje na wszelkie zmiany. Towarzyszy mu ciągła obawa, że coś pójdzie nie po jego myśli. Musi wszystko kontrolować, żeby wyciszyć swój niepokój. Mimo wyżej wymienionych cech, wódz potrafi jasno myśleć. Szybko analizuje bilans zdobytych zysków i poniesionych strat. Do pracy motywuje go rywalizacja. Walczy o to, żeby być lepszym i efektywniejszym od innych. Jest więc kreatorem wyników pracy całego zespołu. Nadaje ton pracy. Jest głównym kierownikiem zadania. Podczas swojej pracy, wytycza dokładne metody i sposoby działania. Cenną umiejętnością jest fakt, że ma on bardzo duży autorytet wśród podwładnych. Interweniuje dopiero wtedy, kiedy zespół nie jest w stanie zrealizować zadania lub zbacza z wytyczonego toru działania. Lider wódz jest osobą stymulującą dla współpracowników. Dostarcza dużej ilości energii. Decyzje podejmuje szybko i sprawie. Nie są one jednak w żadnym stopniu lekkomyślne. Taka osoba wybija się spośród zespołu. Działa tylko w dziedzinach w jakich się specjalizuje. Współpracownicy nie zawsze postrzegają go pozytywnie. Nie raz, posądzany jest o wykorzystywanie pracy całego zespołu do zdobycia korzyści dla siebie. Lider wódz, to człowiek brylujący wśród zespołu. Szefowie cenią go za jego zdolności i efektywność pracy. To on jest na świeczniku, a reszta na ogół zajmuje miejsca gdzieś daleko w tyle.

1.Lider – realizator

admin — Fri, 14 May 2010 12:53:11 +0000

Jednym z najczęściej spotykanych modeli lidera jest ten określany mianem realizatora. Osoba taka preferuje przede wszystkim stabilne struktury i na ich bazie buduje zespół współpracowników. Lider realizator powinien być osobą zrównoważoną, doskonale panująca nas swoimi emocjami. Jego działania zawsze są efektywne i przynoszą oczekiwane zyski. Wyśmienicie spełnia się w roli organizatora. Układa dokładny grafik pracy, zarządza ale i sam pracuje. Jest osobą ustalającą nurt działania. Musi ustalić dokładne cele i priorytety zespołu. Do najcenniejszych umiejętności takiego lidera należy jego systematyczność. Nie działa pochopnie ani lekkomyślnie. Każde działanie jest logicznie zaplanowane i dokładnie przemyślane. Taki człowiek jest również bardzo uparty i zdeterminowany w dążeniu do osiągnięcia zamierzonego celu. Jak sama nazwa wskazuje, realizator jest odpowiedzialny za wykonanie pracy zespołowej. Na jego barkach spoczywa cała odpowiedzialność. Jego pragmatyczność na ogół nie sprzyja rozwiązaniom o charakterze spontanicznym, niekonwencjonalnym. Nie pomaga zatem w pobudzaniu innowacyjności u współpracowników. Jako lider zespołu, realizator stanowi opokę zespołu. Bierze czynny udział w realizacji projektów, jest nie tylko pomysłodawcą ale i wykonawcą. Taki lider, jest cenny z konserwatywnego punktu widzenia. Przydaje się kiedy potrzeba wykonać coś solidnie i sprawnie ale za pomocą konwencjonalnych rozwiązań i środków.

Lider – koordynator

admin — Fri, 14 May 2010 12:52:42 +0000

Lider, którego w ekonomii nazywamy mianem koordynatora to zdecydowanie osoba dominująca w zespole. Bierze on pełną odpowiedzialność za wykonywaną pracę i za jej efektywność. Musi cechować się więc bardzo dużym zrównoważeniem i kreatywnością, ponieważ stanowi niejako główny filar zespołu. Pod żadnym pozorom nie może ulegać emocjom wywołanym przez presję czasu i otoczenia. Musi świetnie panować nad swoimi nerwami, bo to od niego zależy zdobycie założonego celu. Powinien również być indywidualistą, który będzie umiał zimnym okiem ważyć relacje między osiągniętymi zyskami, a poniesionymi stratami. Musi umieć zorganizować pracę swoim członkom tak, żeby przyniosła ona oczekiwane i trwałe skutki. Odpowiada za zespół jako za całość, nie za poszczególne jednostki. Mimo pozycji jaką zajmuje w grupie, jest również zdolny do inicjonowania nowych zadań. Ustala najważniejsze cele dla zespołu i jego priorytety. Jego główną cechą powinno być posiadanie dużych zdolności interpersonalne. W zespole oprócz roli koordynatora, lider powinien pełnić funkcję arbitra w sporach między członkami grupy. Jego zdanie jest zdaniem ostatecznym. Do zadań koordynatora należy ponadto prowadzenie dyskusji z pracownikami i wykorzystywanie ich indywidualnych predyspozycji. Taki model lidera cechuje się dobrze wykonanymi zadaniami całego zespołu, jednak bez brania pod uwagę idei indywidualnych członków. Ten typ lidera można nazywać również typem autorytarnym. Władza oddana jest w jedne ręce, które odpowiadają za efektywność działania całego zespołu.

Zachowania o charakterze indywidualnym

admin — Fri, 14 May 2010 12:52:17 +0000

Zachowania o charakterze indywidualnym to bardzo negatywne zjawisko w pracy zespołowej. Została ona utworzona przecież po to, żeby zahamować indywidualizm i dać kres kultowi jednostki. Grupa współpracowników musi tworzyć jedność, żeby osiągać stałe i zadowalające efekty. Nie mogą mieć miejsca więc żadne zachowania o charakterze jednostkowym. Kiedy jednak mamy do czynienia z taką sytuacją, zespół może się nawet rozpaść. Przyczynami zaistnienia takich zachowań może być wiele czynników. Najważniejszym jest jednak zły dobór współpracowników. Podczas procesu rekrutacyjnego źle oceniono kandydata. Nie wzięto pod uwagę jego indywidualistycznych postaw. Może również nie doceniono jego potencjału i przydzielono go do zbyt słabego charakterem zespołu. Kiedy pojawi się jednostka silniejsza, natychmiast zaczyna się wybijać i forsować swoje racje. Chce osiągnąć cele sprzyjające tylko i wyłącznie własnym interesom. Na dalszy plan schodzą priorytety całego zespołu. W tym momencie powinien zareagować lider. Może się jednak okazać, że jest zbyt słaby lub nie interesuje się wewnętrznymi sprawami grupy. Liczy się tylko właściwe wykonanie zadania. Gorzej, kiedy takich osób o zachowaniach indywidualistycznych jest kilka w jednym zespole. Mamy wtedy do czynienia do ciągłych konfliktów co zagraża dobru całej firmy. Dysharmonia w nawet najmniejszym ogniwie może odbić się bardzo dużym echem w przedsiębiorstwie jako całości. Należy więc natychmiast przeorganizować taką grupę. Może jednostka wybijająca się jest na przykład lepsza od lidera.

Zachowania o charakterze zespołowym

admin — Fri, 14 May 2010 12:51:38 +0000

Innym od zachowań o charakterze zadaniowym są te o cechach zespołowych. Towarzyszą one bowiem grupom utworzonym do stałej współpracy. W takim przypadku cele przed nimi postawione są długofalowe i mogą ulegać zmianie. Działanie w ramach takiego zespołu jest dla członka faktycznym miejscem pracy. Relacje między współpracownikami zawiązują się więc stopniowo. Wiadomo wszystko wymaga czasu. Z pomocą przychodzi lider, którego głównym zadaniem jest budowanie i podtrzymywanie jedności w zespole. Osoby, które biorą udział w tym samym projekcie z czasem przestają być anonimowe. Poznajemy ich zalety i wady. Znamy możliwości i uczymy się współpracy. Takie zachowanie ma zdecydowanie charakter zespołowy. Jest tak ponieważ, skupiamy się na budowaniu relacji wewnętrznych. Chcemy, żeby lepiej nam się wspólnie pracowało. Ponieważ cele ulegają ciągłej zmianie musi nauczyć polegać się na sobie nawzajem. Wymaga to czasu i cierpliwości. Lider musi wypracować odpowiedni system działania, który zapewniał będzie spójność przy jednoczesnym zachowaniu różnorodności. Zespoły takie na ogół pracują razem przez długie lata a ich skład rzadko ulega zmianie. To taki rodzaj małej firmy w dużym przedsiębiorstwie. Jest kierownik i są podwładni, którzy kooperując muszą wykonywać powierzoną pracę. Praca zespołowa ma to do siebie, że nikt nie jest niezastąpiony. Członkowie mają więc podobne kwalifikacje i możliwości co dodatkowo zbliża ich do siebie pod względem psychicznym. Zapobiega tym samym niezdrowym rywalizacjom.